Ο Ελευθέριος Χελιουδάκης καταγράφει πώς ένα εργαλείο επιτήρησης μέσων κοινωνικής δικτύωσης με τεχνητή νοημοσύνη, το οποίο η Frontex είχε ακυρώσει το 2019 έπειτα από νομικές ανησυχίες για την προστασία δεδομένων, επανεμφανίστηκε αθόρυβα 28 μήνες αργότερα μέσω μιας προμήθειας του Λιμενικού Σώματος – Ελληνικής Ακτοφυλακής. Η επανεμφάνισή του εγείρει σοβαρές ανησυχίες για τη μαζική επιτήρηση, την κανονιστική εποπτεία και τη διαρκώς αυξανόμενη διείσδυση του συνοριακού ελέγχου στην καθημερινή ψηφιακή ζωή.

Η Αγγελική Δημητριάδη υποστηρίζει ότι, καθώς η ΕΕ στρέφεται στην εξωτερικοποίηση και στους κόμβους επιστροφής, τα ερευνητικά δεδομένα γεννούν σοβαρές αμφιβολίες για το κατά πόσον τα μέτρα αυτά θα αποδώσουν τις επιστροφές που υπόσχονται, ενώ το ιστορικό επιστροφών της ίδιας της Ελλάδας αφηγείται μια ιστορία πολύ διαφορετική από την πολιτική ρητορική.

Ο Δημήτρης Σκλεπάρης καταγράφει ότι ενώ οι στάσεις απέναντι στη μετανάστευση συχνά ερμηνεύονται με βάση τους φόβους του σήμερα, νέα ερευνητικά δεδομένα δείχνουν ότι ο τρόπος με τον οποίο μνημονεύονται και ερμηνεύονται τα δεινά του παρελθόντος έχει ακόμη μεγαλύτερη σημασία.

Ο Άγγελος Τραμουντάνης παρουσιάζει το σκεπτικό που οδήγησε στη σύσταση του IMRU, τονίζοντας το χάσμα μεταξύ δεκαετιών επιστημονικής έρευνας για τη μετανάστευση και ενός δημόσιου διαλόγου που κυριαρχείται όλο και περισσότερο από αφηγήματα ασφάλειας, αποκομμένου από την επιστημονική τεκμηρίωση.