Η Ίρις Πολύζου και η Ντίνα Βαΐου παρουσιάζουν στο ελληνικό κοινό το βιβλίο της Camille Schmoll «Οι κολασμένες της θάλασσας». Δείχνουν πώς το βιβλίο αναδεικνύει το σύνορο ως μια παρατεταμένη συνθήκη βίας και αβεβαιότητας για τις γυναίκες σε κίνηση και προσεγγίζει τη δράση τους μέσα από την ιδέα της «αυτονομίας σε ένταση».

Η Ευγενία Αρβανίτη ανιχνεύει την πραγματική αιτία πίσω από τα αποτελέσματα του PISA 2025 για την Ελλάδα, δείχνοντας ότι το χάσμα μεταξύ μαθητών με και χωρίς μεταναστευτικό υπόβαθρο, από τα μεγαλύτερα στον ΟΟΣΑ, δεν οφείλεται τόσο στη μετανάστευση καθαυτή όσο στον τρόπο με τον οποίο διασταυρώνονται η κοινωνική ανισότητα, η γλώσσα και το εκπαιδευτικό σύστημα.

Ο Γιώργος Κανδύλης ιχνηλατεί την πορεία των δομών προσωρινής φιλοξενίας μεταναστ(ρι)ών στην Ελλάδα, από τη σχετική διαπερατότητα και τα πλούσια δημόσια δεδομένα των πρώτων ετών ως τη σημερινή περίφραξη, ασφαλειοποίηση και σχεδόν πλήρη αποσιώπηση, δείχνοντας πώς ο χωρικός αποκλεισμός συμπληρώνεται πλέον από τον αποκλεισμό της πληροφορίας.

Ο Ελευθέριος Χελιουδάκης καταγράφει πώς ένα εργαλείο επιτήρησης μέσων κοινωνικής δικτύωσης με τεχνητή νοημοσύνη, το οποίο η Frontex είχε ακυρώσει το 2019 έπειτα από νομικές ανησυχίες για την προστασία δεδομένων, επανεμφανίστηκε αθόρυβα 28 μήνες αργότερα μέσω μιας προμήθειας του Λιμενικού Σώματος – Ελληνικής Ακτοφυλακής. Η επανεμφάνισή του εγείρει σοβαρές ανησυχίες για τη μαζική επιτήρηση, την κανονιστική εποπτεία και τη διαρκώς αυξανόμενη διείσδυση του συνοριακού ελέγχου στην καθημερινή ψηφιακή ζωή.

Η Αγγελική Δημητριάδη υποστηρίζει ότι, καθώς η ΕΕ στρέφεται στην εξωτερικοποίηση και στους κόμβους επιστροφής, τα ερευνητικά δεδομένα γεννούν σοβαρές αμφιβολίες για το κατά πόσον τα μέτρα αυτά θα αποδώσουν τις επιστροφές που υπόσχονται, ενώ το ιστορικό επιστροφών της ίδιας της Ελλάδας αφηγείται μια ιστορία πολύ διαφορετική από την πολιτική ρητορική.

Ο Δημήτρης Σκλεπάρης καταγράφει ότι ενώ οι στάσεις απέναντι στη μετανάστευση συχνά ερμηνεύονται με βάση τους φόβους του σήμερα, νέα ερευνητικά δεδομένα δείχνουν ότι ο τρόπος με τον οποίο μνημονεύονται και ερμηνεύονται τα δεινά του παρελθόντος έχει ακόμη μεγαλύτερη σημασία.

Ο Άγγελος Τραμουντάνης παρουσιάζει το σκεπτικό που οδήγησε στη σύσταση του IMRU, τονίζοντας το χάσμα μεταξύ δεκαετιών επιστημονικής έρευνας για τη μετανάστευση και ενός δημόσιου διαλόγου που κυριαρχείται όλο και περισσότερο από αφηγήματα ασφάλειας, αποκομμένου από την επιστημονική τεκμηρίωση.